Foeke Sjoerds Skoalle - Hoeden af.
Hoeden af voor Foeke Sjoerds.
Bij het afscheid, na 67 jaar, van de Foeke Sjoerds Skoalle.
Er waren eens twee schoolbesturen die verwoede pogingen deden om een nieuw eigentijds schoolgebouw te realiseren. Het waren een lagere school uit Nijewier voor vervanging van hun oude schoolgebouw en de semi-permanente Foeke Sjoerds Skoalle uit Easternijtsjerk.
Op een vrolijk zonnige dag (met weinig wind) kreeg het bestuur van de FSS hoog bezoek uit Den Haag: mevrouw Romanevsky. Om de, in onze ogen, aftandse school kritisch te bekijken en met tromgeroffel een nieuwe school aan te bevelen. Immers, semi-permanent betekende 25 jaar en de FSS stond er al 34 jaar.
Na een begroeting in de bestuurskamer, waar alle aanwezige bestuursleden aan haar werden voorgesteld, gaf ze een korte uiteenzetting van de reden van haar komst. Wij wezen mevrouw Romanevsky op het semi-permanente karakter van de school en het groeiende aantal leerlingen en de krappe huisvesting, met name als kleuterschool en lagere school binnenkort samen zouden gaan als basisschool.
Hierna gingen we met de schoolleider en mevrouw Romanevsky voorop het schoolgebouw buitenom inspecteren. ‘Wat ik zo leuk vind aan dit schoolgebouw,’ zei ze, ‘is dat mooie strakke dak. Al die nieuwbouwscholen hebben ‘hoeden’ op, maar geen daken. Wat past dit gebouw prachtig bij al die huizen hier.’ Dit voelde voor ons alsof een regenbui over ons was uitgestort. In de school werd nog een rondgang gehouden. We kwamen weer samen in de bestuurskamer.
Voor iemand wat kon zeggen, wist onze kordate secretaresse ons op een joviale manier van koffie te voorzien. Ook onze huishoudelijk verzorger, bescheiden als altijd, wist er handig op in te spelen door ons van melk en suiker te voorzien. Mevrouw Romanevsky kreeg zelfs twee lepeltjes suiker. Ze roerde glimlachend de koffie op smaak. Nam een slok, keek ons vrolijk aan en vroeg: ‘Mag ik de situatie om een nieuwe school te bouwen uitleggen?’ ‘Jazeker,’ zei de schoolleider, ‘wij wachten met spanning op uw conclusies, het woord is aan u.’ Een lichte klank van toorn lag in zijn stem verscholen, alleen opmerkzame bestuursleden merkten het op. Iemand van elders had deze gave van opmerken niet. De schoolleider zag de bui al hangen.
‘Gisteren,’ zo begon ze, ‘hebben we in Rotterdam een omgebouwd oud herenhuis tot basisschool geopend. De kinderen moeten in de pauzes op straat spelen. Dus altijd opletten geblazen. Hier hebben we een groot plein beschermd door hekwerk. Daarnaast is er nog een grasveld, een utopie voor veel scholen, waar de kinderen bij droog weer zich op kunnen uitleven. Wat kunnen de kindern hier een creativiteit ontplooien! Er is genoeg ruimte om naast de verbouw van de oude school, nieuwbouw te creëren. Dat lijkt me duidelijk en iedereen zal dit begrijpen.’
‘Nee...!’ zei de voorzitter. Even was er geroezemoes onder de bestuursleden. Iedereen begreep dat de voorzitter begreep (dat hij niet begreep), waarom er niet een geheel nieuwe school gebouwd kon worden.
Mevrouw Romanevsky dronk haar zoete koffie op als smeerolie voor het volgende gesprek in Nijewier. Zo vlot ze was gekomen, zo vlot vertrok ze naar Nijewier, met het besluit uit Den Haag op zak om dáár wél een nieuwe school te bouwen, naar onze stellige overtuiging. We hadden allang door dat haar visie en besluit in Den Haag al voorgekookt was.
Zaak was om nu maar zo vlot mogelijk ons schoolgebouw aan te pakken. Er is dan ook zo praktisch en efficiënt mogelijk met het toegewezen geld en de ruimte een eigentijdse school gerealiseerd.
En nu...? Het kan verkeren, zei Brederode reeds.
40 jaar later gaan de bovengenoemde twee scholen samen een nieuw schoolgebouw in Easternijtsjerk(?) bouwen, met een nieuwe naam ‘WRÂLDWIZER’.
Sa, no binne wy wer hiel wat wizer wurden...!
Tekst:
Gerrit L. Elzinga (voorzitter schoolbestuur 1983 - 1986)
